Een verhaal wat bijna 10 jaar geleden begint toen vastgesteld werd dat ik PCOS heb. Ik weet niet beter dan dat mijn menstruaties altijd onregelmatig en langdurig waren dus toen ik 18 jaar was wilde ik weten waar dat nou precies aan lag. De diagnose stellen was vrij simpel (d.m.v. een echo) en mij werd vertelt dat als ik kinderen wilde ik maar weer eens terug moest komen. En oh ja, die langdurige menstruaties zijn natuurlijk wel vervelend dus hét tovermiddel werd weer eens van stal gehaald: de Pil. Dat ik in datzelfde jaar 10 kilo aankwam was naast de menstruaties een van de eerste aanwijzingen dat de PCOS zich langzaamaan zou gaan verergeren.
In 2009 besloten mijn man en ik om de Medische Malle Molen (MMM) in te stappen en begin 2010 mochten we beginnen met Ovulatie Inductie (OI). Dit is eigenlijk de meest simpele behandeling die er is: met behulp van hormonen wordt een eisprong opgewekt, de rest mag je lekker thuis doen ;-). Wat nog wel 'tricky' is, is om de juiste dosering van de medicijnen te vinden. Te weinig en er gebeurt niks of het duurt weken, en bij teveel heb je zomaar overstimulatie (teveel grote eicellen) en moet de poging worden afgeblazen. Dat laatste heb ik verschillende keren meegemaakt en is natuurlijk erg zuur want je bent weken aan het spuiten geweest en dan kun je weer van voren af aan beginnen...
Om te beginnen kon ik met Clomid starten. Een beroemd en berucht (bijwerkingen!) pilletje binnen de MMM. Na 3 rondes zonder resultaat werd vastgesteld dat ik daar niet op reageer en begon het spuiten met Menopur. Dat zelf spuiten was zeker niet iets waar ik naar uit keek maar het viel me uiteindelijk erg mee. Maar omdat Menopur erg lastig te doseren is duurde dat ook nog een aantal maanden voordat er een eisprong mogelijk was. Nadat dat helaas niet in een zwangerschap uitliep en we al bijna een jaar verder waren hebben we een pauze van een half jaar ingelast om even bij te komen van alle medicijnen en ziekenhuisbezoeken.
Najaar 2011 weer de MMM ingegaan en al snel overgestapt op Puregon. Ook dit is zelf prikken maar veel makkelijker (met een injectiepen) en beter de doseren. --> Waarom we hier niet gelijk mee konden beginnen heb ik later nagevraagd: dat heeft dus alles te maken met contracten tussen leveranciers en ziekenhuizen. Er is afgesproken dat er eerst Menopur geprobeerd moet worden, ook al modder je hier dus tijden mee aan en is het veel ingewikkelder dan bijv. Puregon. Ik was blij dat ik een eerlijk antwoordt kreeg maar vond het tegelijkertijd ook schokkend dat je dus niet alleen afhankelijk bent van een ziekenhuis maar óók nog van contracten met medicijnleveranciers :-/ <--
Maar goed, aan de Puregon en dat ging veel beter. Na een aantal maanden bijna achter elkaar een eisprong bleek ik in februari 2012 zwanger. Helaas waren er vanaf het begin zorgen door bloedverlies en kramp en na twee weken eindigde het in een miskraam.
Dubbele gevoelens. Aan de ene kant vreselijk verdrietig dat het mis was gegaan en aan de andere kant ook een gevoel van: het is dus mogelijk om zwanger te raken.
Na de verpichte 6 weken rust weer begonnen en toen: niets.
Niks Noppes Nada.
12 rondes OI achter de rug en 3 jaar verder. Dat is de stand van zaken.
Mag ik even delen wat er in die 3 jaar door je hoofd gaat aan wensen en verlangens:
hoe graag je je kindje wil laten opgroeien met neefjes en nichtjes, hoe graag je je man een kindje wil geven, favoriete kindernamen, hoe je hoopt dat je vrienden nog niet beginnen met kinderen krijgen (maar wel gebeurt), hoe graag je je (schoon)ouders opa en oma wil laten worden, de indeling van de kinderkamer, hoe je de opvoeding zoveel beter dan al die anderen zou doen ;-), hoe graag je die schattige rompertjes bij de HEMA nou eens voor jezelf zou willen kopen (en sokjes en hoedjes en jasjes en rokjes en broekjes en...). Nou zoiets ongeveer.
En na 3 jaar kun je niet anders dan concluderen dat het leven dat je samen voor ogen hebt stil staat zonder dat je daar ook maar iets aan kunt veranderen. Geen kinderkamer verfen, geen naam uitkiezen, geen pretecho. Gewoon niets.
Dus nu staan we aan het begin van een andere behandeling. Welke, dat moet nog in overleg met het medisch team. Wel weet ik dat er een baarmoederfoto gemaakt zal gaan worden voor de zekerheid. En daar zie ik eigenlijk meer tegenop dan tegen welke behandeling ook. Ik google er zelf niet meer op i.v.m. met al die hééérlijke ervaringsverhalen maar het komt er op neer dat een vloeistof onder hoge druk door je eileiders gejast wordt om de zien of die niet verstopt zijn.
Oh ja, PCOS, hoe het daar verder mee is gegaan: het is niet bij die 10 kilo gebleven helaas. Doe er nog maar 8 bij. Verder heb ik periodes met zeer veel angstgevoelens gehad (nog wel mijn zwakke plek), heb ik op sommig plekken haar teveel en op andere te weinig. Kortom: alles met elkaar is echt een enorme boost voor je zelfbeeld en zelfvertrouwen ;-).
PCOS is a bitch!
Na dit zeer trieste verhaal denkt u natuurlijk: dit meisje moet wel depressief zijn... Maar nee, dit meisje heeft ook nog heel veel om dankbaar voor te zijn! Vele lieve vrienden en familie, een heerlijke vent, pracht van een hond en een liefdevolle God die mij niet loslaat. En met al die fijne mensen om mij heen mag ik nu door het leven gaan en zij geven mij de kracht om door te gaan. Ja, het is soms moeilijk. Ja, die leegte is er. Maar ik ben niet moedeloos, echt niet, ik heb vertrouwen...
Maar PCOS kan maar beter zijn (zoiets vervelends moet wel mannelijk zijn toch ;-) borst natmaken want ik ga de strijd aan! Ik vertik het nog langer om mijn lijf te laten verpesten, ik wil de kansen op een zwangerschap vergroten, ik wil géén diabetes en ik wil géén hart en vaatziekten. Maar ik wil me ook niet begraven in de sportschool en alleen maar sla eten.
Hoe ik dat dan wel ga doen? Dat ga ik uitvogelen en met jullie delen! WOEHA! (ik vind het wel fijn om zo nu en dan even een oorlogskreet te slaken :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten